Μια από τις πιο εντυπωσιακές δημιουργίες στην έκθεση υφαντικής του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής, που πραγματοποιήθηκε στο Πνευματικό Κέντρο «Γιάννης Ρίτσος» του Δήμου Αιγάλεω, υπήρξε το έργο του Βασίλειου Φουτζίτζη από τη σχολή Υφαντικής του Αρδανίου, με τίτλο «Μονοκέφαλος αετός – οικόσημο Κομνηνών».

Το έργο παρουσιάστηκε ανάμεσα στις υφαντικές δημιουργίες των έξι υφαντικών δομών που λειτούργησαν σε ολόκληρη την Ελλάδα, από τον Έβρο (Σοφικό, Σουφλί, Αρδάνιο) μέχρι την Αθήνα και από το Γεράκι Λακωνίας μέχρι τα Ανώγεια Κρήτης που συμμετείχαν στο Διαπανεπιστημιακό Πρόγραμμα «Ελληνική Χειροτεχνία» και απέσπασε το ενδιαφέρον επισκεπτών και ειδικών.

Από τις Φέρες στην Αθήνα – ένα σύμβολο φορτωμένο ιστορία

Ο δημιουργός εμπνεύστηκε από τη βαθιά βυζαντινή κληρονομιά των Φερών και ειδικότερα από τη Μονή Παναγίας Κοσμοσώτειρας και το αυτοκρατορικό οικόσημο των Κομνηνών. Με γνώση, σεβασμό και τεχνική ακρίβεια, μετέφερε το μοτίβο του μονοκέφαλου αετού από τους τοίχους του ναού στα νήματα του αργαλειού.

Το αποτέλεσμα ήταν ένα καλλιτεχνικό σετ από ράνερ και σουπλά, υφασμένα με την τεχνική του τριοπατήτηρου, σε δύο χρωματικούς συνδυασμούς, με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη εγγύτητα στα χρώματα που έχει ο ναός. Χρησιμοποιήθηκε 100% φυσικό μαλλί, υλικό βαθιά συνδεδεμένο με την παράδοση και την καθημερινότητα της περιοχής.

Η Σχολή Υφαντικής Αρδανίου στο προσκήνιο

Η συμμετοχή επτά μελών της Σχολής Υφαντικής Αρδανίου στην έκθεση ήταν από μόνη της μια σημαντική στιγμή για τη Δημοτική Ενότητα Φερών. Όμως ο Μονοκέφαλος Αετός, με τη συμβολική και ιστορική του βαρύτητα, ανέδειξε με εντυπωσιακό τρόπο τη δημιουργική ταυτότητα του τόπου.

Απέδειξε ότι η τέχνη της υφαντικής δεν είναι απλώς μια παραδοσιακή τεχνική, αλλά ένα ζωντανό, εξελίξιμο μέσο αφήγησης και πολιτισμού.

Ένα έργο που μπορεί να γίνει σύμβολο τοπικής υπερηφάνειας

Το έργο του κ. Φουτζίτζη δεν ξεχώρισε μόνο καλλιτεχνικά αλλά και ως προϊόν πολιτιστικής ταυτότητας. Παρουσιάζει τον Μονοκέφαλο Αετό όχι ως απλό διακοσμητικό μοτίβο, αλλά ως γέφυρα ανάμεσα στη βυζαντινή κληρονομιά και τη σύγχρονη δημιουργικότητα.

Το έργο αυτό λειτούργησε ως εκπρόσωπος της περιοχής σε μια σημαντική έκθεση, δείχνοντας ότι η παράδοση όχι μόνο επιβιώνει, αλλά συνεχίζει να εμπνέει νέους δημιουργούς και να βρίσκει θέση στο σύγχρονο πολιτιστικό τοπίο της χώρας.

Όλια Γκαντανίδου