Ο ΤΟΕΒ Φερών-Πέπλου βρίσκεται πλέον σε κατάσταση διάλυσης. Κι όμως, μιλάμε για έναν οργανισμό που τα προηγούμενα χρόνια είχε νοικοκυρευτεί, είχε «σταθεί στα πόδια» του και λειτουργούσε αποτελεσματικά. Τώρα όμως; Είναι «ακέφαλος», παρατημένος, σε μια κατάσταση που αγγίζει την απόλυτη ντροπή.

Χωρίς διοίκηση, χωρίς κανέναν να αναλάβει ευθύνη, χωρίς καν τη δυνατότητα να γίνει η παραμικρή κίνηση στην τράπεζα. Η θητεία της προηγούμενης διοίκησης έληξε τον Ιούνιο. Έγιναν εκλογές… Και τι συνέβη; Το απόλυτο τίποτα. Μηδενική συμμετοχή. Μηδέν υποψηφιότητες. Σαν να λένε όλοι: «Δεν είναι δική μου δουλειά».

Η Περιφέρεια αναγκάστηκε να διορίσει προσωρινή διοίκηση μόνο και μόνο επειδή βρισκόμασταν μέσα στην αρδευτική περίοδο. Όμως η παράταση έληξε τον Οκτώβριο.

Νέες εκλογές, νέα προκήρυξη υποψηφιοτήτων… και πάλι κανένας δεν μπήκε μπροστά. Ούτε ένας.

Η διαδικασία είναι ξεκάθαρη: πρώτα εκλέγονται οι αντιπρόσωποι από τα χωριά. Μετά όσοι θέλουν δηλώνουν υποψηφιότητα για το νέο διοικητικό συμβούλιο. Μόνο που φέτος… κανείς δεν θέλει. Κανείς δεν θέλει να λερώσει τα χέρια του. Όλοι θέλουν έτοιμα τα νερά, τα ποτίσματα, αλλά για το Δ.Σ.; Άφαντοι.

Το αποτέλεσμα;
Ένας τεράστιας σημασίας οργανισμός δεν μπορεί να κάνει ούτε τα βασικά, Καμία εργασία δεν μπορεί να γίνει. Καμία ανάληψη χρημάτων δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί. Και οι εργαζόμενοι; Απλήρωτοι για τον Νοέμβριο.

Ο πρώην πρόεδρος, Βασίλης Πορτοκαλλίδης, μιλάει ξεκάθαρα στο ipineza.gr:

«Είναι ντροπή να μην βρίσκεται ούτε ένας να αναλάβει έναν τόσο σοβαρό οργανισμό. Πολλοί θα κάνουν μαύρα Χριστούγεννα.»

Και δεν είναι μόνο το οικονομικό. Όπως σημείωσε ο κ. Πορτοκαλλίδης ο ΤΟΕΒ δεν είναι απλώς ο φορέας της άρδευσης. Παίζει καθοριστικό ρόλο και στην αποστράγγιση. Με τον χειμώνα μπροστά μας και τις βροχές που ήδη χτυπούν την περιοχή, ο κίνδυνος για πλημμύρες είναι απολύτως πραγματικός.

«Αν συνεχίσουμε έτσι μέχρι τον Μάιο, όχι μόνο δεν θα είμαστε έτοιμοι για την αρδευτική περίοδο, αλλά θα έχουμε ήδη πληρώσει το κόστος της αδράνειας»

Ο ΤΟΕΒ Φερών-Πέπλου δεν είναι ένα σωματείο-βιτρίνα. Είναι ένας κρίσιμος οργανισμός για την επιβίωση της τοπικής παραγωγής. Όσο μένει ακέφαλος, η περιοχή παραμένει απροστάτευτη, εκτεθειμένη και σε κίνδυνο.

Όλια Γκαντανίδου